FILM

 

 Terug

DE LAATSTE DER MOHICANEN

Jaar: 1992
Oscars: 1
De acteurs:

Uncas

- Uncas -
(Eric Schweig)

Hawkeye

- Hawkeye -
(Daniel Day-Lewis)

Cora

- Cora Munro - (Madeleine Stowe)

Chingachgook

- Chingachgook -(Russell Means)

Major Heyward

- Major Heyward - (Steven Waddington)

Magua

-    Magua    -  (Wes Studi)


Russell Means, bekend geworden als woordvoerder van de American Indian Movement, moet een hoop lol gehad hebben tijdens de opnames van ''The Last of the Mohicans''.
Hij mag, begeleid door violerige muziekjes, met een groot geweer in zijn handen door het woud rennen, tegenstanders op gewelddadige wijze naar de eeuwige jachtvelden sturen en, staande op bergtoppen, dramatische teksten uitspreken in het licht van een gloedvolle zonsondergang.
Prachtig. En het verdient ook nog lekker.
Geen wonder dus dat Means in de Telegraaf van 22 januari 1992 spreekt van ''een revolutionaire film.''
Het verhaal van de film is hier en daar flink aangepast aan de smaak van de gemiddelde bioscoopganger.
De grote schurk is nog steeds Magua, een verbitterde Huron wiens familie is uitgeroeid door de Engelse kolonel Munro.
Hij ziet zijn kans schoon als hij Cora en Alice Munro, de dochters van de kolonel, naar fort William Henry moet gidsen waar hun vader de Franse troepen bevecht.
Magua leidt de dames in een hinderlaag.
Gelukkig worden de schone maagden net op tijd gered door de Mohicanen Chingachgook (Russell Means), zijn zoon Uncas (Eric Schweig) en zijn geadopteerde zoon Nathaniel (Daniel Day Lewis), alias Hawkeye, een verindiaanste blanke.
Nadat Cora en Hawkeye elkaar eenmaal in de armen sluiten valt Last of the Mohicans definitief terug naar het niveau van een Bouquetromannetje.
Cora en Alice blijven maar ontvoerd worden, waarna Hawkeye moet komen opdraven om hen te redden, en als Cora niet in gevangenschap verkeert dreigen de Engelsen Hawkeye wel op te hangen wegens verraad.
Vreest niet, op het laatst zijn alle obstakels uit de weg geruimd en krijgen ze elkaar.


HISTORISCHE JUISTHEID
Op zich had de film interessant kunnen zijn vanwege de historische achtergronden.
De Mohicanen, de Hurons en de persoon van Uncas hebben echt bestaan.
Uncas leidde in 1636 een revolte tegen zijn schoonvader, Sassacus, die aan het hoofd stond van een gecombineerde Mohican-Pequot-stam. Sassacus vluchtte naar de Mohawks die hem en zijn dertig volgelingen doodden.
Door deze overwinning kreeg Uncas de leiding over zijn eigen volk en konden de Mohicanen over de Pequot heersen.
Een tijdlang konden ze zich handhaven in Connecticut en het gebied bij de Hudson-rivier, maar de kolonisten bleven oprukken en uiteindelijk viel de gemeenschap uit elkaar.
In 1907 stierf de laatste Mohicaan die de oorspronkelijke taal nog kon spreken.
Tegenwoordig leven er nog ongeveer 350 Mohicanen in Connecticut, en proberen ze de oude cultuur weer nieuw leven in te blazen.
Ze zijn dus niet uitgestorven, zoals de titel van boek en film doen vermoeden.


UITERLIJKHEDEN
Helaas is regisseur Michael Mann er niet in geslaagd iets nuttigs te doen met de roman van Cooper of de historische achtergrond van het verhaal.
The Last of the Mohicans concentreert zich vooral op uiterlijkheden.
De kleding van de Indianen is authentiek uitgevoerd, er worden een paar zinnen in een Indiaanse taal gesproken, Hawkeye vertelt een sprookje over de Melkweg waarvan wij de echtheid niet konden controleren en ook de woningen van de stammen uit het Noord-Oosten zijn volgens de regels gebouwd.
Voor de rest hebben de Indianen weinig in te brengen.
De Huron zijn een uniforme massa slechteriken die blanke maagden ontvoeren, een bekend beeld uit de doorsnee Western.
Uncas en Chingachgook hebben nauwelijks tekst en hangen er maar een beetje bij.
Alle aandacht gaat naar Hawkeye en Cora en de hindernissen die ze moeten overwinnen voordat ze eindelijk samen kunnen zijn.
Dit alles gelardeerd met brandende forten, nevelige wouden, overdonderende berglandschappen, enorme veldslagen tussen Engelsen, Fransen en Indianen en veel, zeer veel violen.
Esthetisch gezien is The last of the Mohicans geslaagd te noemen.
Het oog wordt constant gestreeld met mooie plaatjes.
Inhoudelijk stelt de film echter niets voor.
Het is een Hollywood romance waarbij de Indianen voornamelijk slecht zijn of dienen als exotisch decor.

Terug